ای نامت از دل و جان ، در همه جا به هر زبان جاری است
عطر پاک نفست ، سبز و رها از آسمان جاری است
نور یادت همه شب ، در دل ما چو کهکشان جاری است

تو نسیم خوش نفسی ، من کویر خار و خسم
گر به فریادم نرسی ، من چو مرغی در قفسم
تو با منی اما من از خودم دورم
چو قطره از دریا ، من از تو مهجورم

ای نامت از دل و جان ، در همه جا به هر زبان جاری است
عطر پاک نفست ، سبز و رها از آسمان جاری است
نور یادت همه شب ، در دل ما چو کهکشان جاری است

با یادت ای بهشت من ، آتش دوزخ کجاست
عشق تو در سرشت من ، با دل و جان آشناست

با یادت ای بهشت من ، آتش دوزخ کجاست
عشق تو در سرشت من ، با دل و جان آشناست
چگونه فریادت نزنم ، چرا دم از یادت نزنم در اوج تنهایی
اگر زمین ویرانه شود ، جهان همه بیگانه شود ، تویی که با مایی

ای نامت از دل و جان ، در همه جا به هر زبان جاری است
عطر پاک نفست ، سبز و رها از آسمان جاری است
نور یادت همه شب ، در دل ما چو کهکشان جاری است

ای کاش با تو می موندم

ای کاش از تو می خوندم

ای کاش لحظه هام بوی تورو داشت

ای کاش .. ای کاش ... 

عشقت ، عشق دنیامه

عشقت ،  شوق فردامه

عشقت ...

  ای کاش غم توی قلبم نمی ذاشت

ای کاش .. ای کاش ... 

ای وای قلبم بی تابه

ای وای چشمام بی خوابه

کاش با من بودی هر شب

هر جا مهتاب مهتابه ....

خودمو به خنده می زنم ، خودمو به گریه می زنم
می خوام فراموشت کنم اما نمی شه
می خوام که از تو رد بشم ، می خوام که با تو بد بشم
اما دلم راضی نشد ، بی تو نمی شه

عکست همیشه رو به روم ، زل می زنم به رو به روم
حس می کنم کنارمی اما چه فایده !
دلم به دریا می زنم ، بیام بگم دوست دارم
تا می رسم به رو به روت ، بازم نمی شه ..

خودمو به خنده می زنم ، خودمو به گریه می زنم
می خوام فراموشت کنم اما نمی شه

از دل تو رونده شدم ، مهمون ناخونده شدم
با این که نیستی ، حس خواستنت باهامه !
حس می کنم کنارتم ، زنده به انتظارتم
خودت که نیستی ولی خاطرت باهامه ...!

خودمو به خنده می زنم ، خودمو به گریه می زنم
می خوام فراموشت کنم اما نمی شه
می خوام که از تو رد بشم ، می خوام که با تو بد بشم
اما دلم راضی نشد ، بی تو نمی شه

عکست همیشه رو به روم ، زل می زنم به رو به روم
حس می کنم کنارمی اما چه فایده
دلم به دریا می زنم ، بیام بگم دوست دارم
تا می رسم به رو به روت ، بازم نمی شه

خودمو به خنده می زنم ، خودمو به گریه می زنم
می خوام فراموشت کنم اما نمی شه

از دل تو رونده شدم ، مهمون ناخونده شدم
با این که نیستی ، حس خواستنت باهامه
حس می کنم کنارتم ، زنده به انتظارتم
خودت که نیستی ولی خاطرت باهامه

خودمو به خنده می زنم ، خودمو به گریه می زنم
می خوام فراموشت کنم اما نمی شه ...

پشت قابِ سرد ِاین پنجره ها
عمریه منتظر رسیدنم
تو قفس اسیرم از نبودنت
عاشق دوباره پر کشیدنم

انتظارِ تو هجوم وحشته
واسه دلتنگی لحظه های من
کوچه در مسیرِ سرد ِ بی کسی
بی تفاوته به گریه های من

زندگی بدون حسّ دیدنت
به خیال ِخامِ من نمیرسه
زجر هر دقیقه انتظار تو
واسه من یه باید ِ مقدّسه

بوی لبخند تو داره پنجره
وقتی از کوچه تماشا میشدی
خسته زمونه میرسیدمو
از نگاه شیشه پیدا میشدی

باز دوباره داره بارون میزنه
کوچه ها خسته نمناکی شدن
همه عقربه های ساعتی
از غم نبودنت شاکی شدن

جای دستای تو یادگاریه
دیدنش قلبمو داغون میکنه
با بخار خیسِ این پنجره ها
شبهامو بازم چراغون میکنه

پشت قابِ سرد ِاین پنجره ها
سهمم از مرگ تو ناباوریه
نمیخوام به این حقیقت برسم
شاید این بهونه بهتریه

در دل کوه غروب

بر سر قله دور

قلعه ای از فولاد

قد کشیده سوی نور

کسی از این همه مرد

دستی از این همه دست

فاتح قلعه نشد نه به تدبیر و نه زور !

روح من آن کوه است ..

دلم آن قلعه سخت !

که ندارد به درون ترس شکست

هر دم از جوشش خشم

یا غم و کینه و مهر

می رود برج دلم دست به دست ..

آه ای عشق و امید ، ای فاتح

فتح کن قلعه فولاد دلم ...

دلم از کینه و نفرت پوسید

برس ای عشق بفریاد دلم

روح من آن کوه است

دلم آن قلعه سخت

که ندارد به درون ترس شکست

هر دم از جوشش خشم

یا غم و کینه و مهر

میرود برج دلم دست به دست

آه ای عشق و امید ، ای فاتح

فتح کن قلعه فولاد دلم

دلم از کینه و نفرت پوسید

 برس ای عشق بفریاد دلم

برس ای عشق بفریاد دلم ...!

دیروز وقتی از پس کوچه خیالاتم عبور می کردم

 به مسافری غریب بر خوردم

 نمی دانم چرا در یک لحظه

 احساس کردم که تنهاییش بر وجود سردم آتش می زند
کنارش نشستم .

 از او پرسیدم آیا تنهایی؟

 گفت نه من با رویای عشقم زنده ام و زندگی می کنم. کلامش تا اعماق وجودم نفوذ کرد.

 او کسی بود که با رویا می زیست.

پرسیدم آیا گمشده ای؟ 

گفت: نه. عشق من همچون فانوسی هدایتم می کند و

 راه را به من نشان می دهد.

پرسیدم: سفر می کنی ؟

گفت: من همیشه در سفرم .

پرسیدم:غریبی؟

گفت: غربت یعنی چه هنگامی که

 با تمام وجود گرمای عشقم حس می کنم.

 ناگهان اشکی از گوشه چشمش سرازیر شد و

 بر روی زمین چکید.

 پرسیدم: این اشک برای چیست؟

گفت:حرمت سکوتی است که هیچگاه شکسته نشده و

 فریادی است به وسعت پرواز.

پرسیدم: سکوت می کنی؟

نگاهم کرد؟!؟!؟!

پرسیدم:این نگاه چیست؟

گفت:حرمت کلماتی است که در حصار زمان مانده اند . مسافر غریبه بلند شد،

دستم را به گرمی فشرد و

گفت:هرگاه خواستی عشقت را به شوریده ای ثابت کنی،

 سکوت کن !

ورفت . 

من همچنان رفتنش را تماشا می کردم

 تا شاید رفتنش نیز

 پیامی از عشق را به ارمغان بیاورد .......

با من من .. تو تو
که ما
ما
نمی شویم

دیگر اسیر شاید و
اما نمی شویم

باید که رفت
به کجا ها؟
به شهر عشق ؟!

افسوس !
که یک گوشه نشسته و
پا نمی شویم

دیگر تمام شده حرفم
ولی درد هایم چه ؟

ما با همیم و دگر
تنها نمی شویم ...

بهار بهترین بهانه برای آغاز و آغاز بهترین بهانه برای زیستن

بهار زیباترین ترانه برای شادی و شاد ترین بهانه برای زیبایی

شکوفه سرزنده ترین نشانه و نشانی برای زنده بودن

بلبل سراینده سرود بهاری و بهار سرودی برای سراینده عشق

نسیم زیباترین کنایه از سمت خدا بر غبار دلهای پر گلایه

باران با لطافت بهاران پاک کننده غم و اندوه دوران

نوروز بهترین روز برای پرواز و پرواز فاصله گرفتن از بدیها

 و رسیدن به خدای آسمانها ...

حالا که رفته‌ای
دل دلیل می‌آورد و
عشق گریه می‌کند
با این همه
جالی خالی‌ات پُر نمی‌شود
نه با خیال و نه با خاطره  

 
حالا که رفته‌ای
می‌مانم کنار همین ایستگاه
که بوی تو را می‌دهد
می‌مانم و دست تکان می‌دهم
برای مسافرانی که تو را گم کرده‌اند

حالا که رفته‌ای
نَه ستاره‌ها را دوست دارم
نه آفتاب را
چگونه بی‌تو می‌میرند و
زنده می‌شوند!؟ 

گاهی همدم کودکی هایمان در میان بازی های بیهوده آن روزها
بی اهمیت می شود بی آنکه برایمان مهم باشد
روزهایی که قهر و آشتی هایش همچون شوخی بود
و قراردادش آن انگشت کوچک ..
.
.
.
دلم خاله بازی می خواهد !
که در آن هر گاه دلم می خواست مادر می شدم
و هر گاه دلم برایش تنگ می شد یک عاشق سینه چاک ...
عاشقی که از گفتن دوستت دارم ها و بوسیدن ها ابایی نداشت
کاش می دانستم روزی می رسد که دیگر من تعیین کننده
دوستی ها نخواهم بود و آن بازی ها چقدر ما را از هم دور می کند و نا آشنا!

 ضعیف بود و کوچک بود و نا امید

وبارمسئولیتی به دوش می کشید

که سنگین بود و بزرگ  و کمر شکن

گاهی مومن بود و خدا را بندگی می کرد و نجیب می ماند

و گاهی سخاوت داشت و مردم دار بود و به سادگی رفتار می کرد !

 گاهی همه باورها را به تناقض می کشاند ..

کاش آدم بود و آدم وار زندگی می کرد

اما برای آدم بودن نقص داشت !

چون فقط احساس بود

 وبا احساسات قوی بود و عظیم بود و استوار

گاهی پر از آه و ناله و ناشکیبایی

  گاهی پر از شادی و خنده و یقین ..

 بی پروا بود و سالم بود و پایبند

و چقدر لطیف بود

 که با نگاهی می لرزید

و گاهی زمخت بود

 مدام ناسازگار  ...!

 افسوس که غریب بود

و غریبانه زندگی می کرد

.وبی تردید در سرزمین وجدان او خدا بود ...

آه آری این قصه دلم بود ...

   افسوس مـی خورم !

چــرا ؟؟؟ چـــــرا با رفتن تـــو بهــار مــی آید ؟!

آمدی در ســـرمـای زمستــان ...

به ســردی زمستـان بــودی ٬

 به غم انگیـــزی شبهـای تنهایــی ...!

 به خشکــی بـرف !

مـی روی ...

 بهــار مـی آید ...

شاید به ظاهــر معامله ی خـوبـی باشد !

امیدوارم بهـار٬ گلـی  بـر چهره ی تــو بنشاند ..

چه امیـد مبهمــی ٫

 گــردش روزگار خطا ندارد ...

زمستــان ٫ هیـچ گاه بهــار را نمــی بیند !!!

روز شوم سال تحویل ثانیه ،

 نحس میشه انگار عقربه ...

توی راه رفتن می مونه و

طاقت نداره مرگ ماهی قرمز ها رو توی تنگ دوام بیــاره !

زمستون تموم شد

ظاهرا اینجا بهاره ... لعنت خدا به قلبـی ٬ که دلـی رو جا بزاره ...

 بعضــی ها می روند ٫
بعضـی  هـا بــاز می گردند ...
پل عبــور مهیا است !
 امــــــا ..
وقتــی پــاهـا بـی حـوصله اند ٬
فعـل رفـتـــن
بــا هیــچ زمانــی صرف نمــی شود ...!
من تنـها بـه افــق مــی نگـــرم ٫
به ایــن قفـس !
که امنیت غـــریبــی است
وقتـــی
پـرنده آسمان را از خـاطــر ٬ بـرده است ..
چـــــــــــــــرا؟؟
چــرا هیچکس ٬
بـا آسمــان جملــه ای نمــی ســازد ؟!!

مـی ایستـم ٬ جــایی دورتــر از خــودم
و روی هـرچه فاصلــه را سیاه مـی کنــم ...
مـی نویســم که مــال هیـچ قبیـله ای نیستــم .
من نه تفنگـــم که با احساس یک پـــرنده بــازی کنـــم ٬
نه رنگیــن کمــــان ...!
پــایـیـــز هم به گمــانم بهانـه ای ست ٫
بــرای انتقــــام از یک مشت بــرگ بــرنده
روی ایـستـــــادگــی یک درخت !
اینجـــــا هم به گمــــــانــم کســـی حــرفـی ندارد ٫
که ساکت نمـــی شــوم !
که صــدای نــاله ی قطــارهـای سوختـه تــوی ســرم سوت مـی کشد٬
روی ریـــل هــایـــی که خـــرد شدن حقشــان نیست ...
شـاید دارم از ازدحـــام یک قتـــــــل عـــــــــام ابدی رد مـی شــوم !!
که هیـچ چــــراغ عبــــوری سبـــز نمـــی شــود  ...
و من هنــــوز هم ایستــــــاده ام ....
همینــجــــــــــــــــــــــــا ...!!!
شاید کمـــی آنطـــرف تـــر از خــــودم ...
شایــد هم خیلــــی دورتـــــــــر !